Adaptacja

Problematyka pracy pielęgniarki » Adaptacja

Następnym po reedukacji terminem pielęgniarstwa jest adaptacja rozumiana jako system działań jednostki pozwalającej jej na sprawne i skuteczne działanie w danych warunkach. Chory przyjęty do szpitala czuje się obco, jest zagubiony, często nie wie, co go czeka i kiedy się nim zajmą. Występują trudności z przystosowaniem się do warunków szpitalnych. Te trudności obserwuje się jeszcze wyraźniej u hospitalizowanych dzieci, które płaczą, nie mogą uspokoić się po odejściu rodziców czy matki. Chcąc, aby chory przystosował się do warunków, w jakich się znalazł, trzeba mu pomóc, porozmawiać z nim, wyjaśnić, żeby nie trapiły go wątpliwości i nie czuł się zagrożony.

Inny rodzaj adaptacji wystąpi w momencie, gdy choremu po leczeniu wypadnie żyć w innych niż dotąd warunkach. Na przykład chory że sztucznym odbytem ma zupełnie inne warunki życia, niż miał przed operacją. Musi poddać się tym nowym warunkom, przystosować się do nich, aby móc możliwie sprawnie działać i żyć. Podobnie jest z chorym, który wraca kaleką do domu. Wszystkim im należy pomóc we włączeniu się w nurt życia społecznego i środowiskowego, aby nie stali się zgorzkniali, z poczuciem małej wartości.

Pielęgniarstwa nie można rozpatrywać jako działania tylko na jednym terenie. Jego działalność rozszerza się na różne tereny, wypracowując specyficzne środki działania dostosowane do obszaru, na którym czyni swoje powinności. Mamy więc pielęgniarstwo kliniczne, zajmujące się chorym na obszarze szpitala, pielęgniarstwo przemysłowe opiekujące się osobami pracującymi w danym zakładzie, pielęgniarstwo środowiskowe i inne.