DIAGNOZA PIELĘGNIARKI ŚRODOWISKOWEJ

Problematyka pracy pielęgniarki » DIAGNOZA PIELĘGNIARKI ŚRODOWISKOWEJ

Termin „diagnoza pielęgniarska", aczkolwiek wprowadzony został przed kilkunastu laty do programów nauczania zarówno w szkołach pielęgniarskich, jak i na różnych kursach podyplomowych, niestety nie jest powszechnie stosowany w praktyce zawodowej. Diagnozę formułują stosunkowo nieliczne pielęgniarki, a do tego nie wszystko to, co określa się tym mianem, jest nią w rzeczywistości. Nie należy identyfikować diagnozy z prostymi sądami spostrzeżeniowymi w rodzaju: środowisko Y stanowi rodzinę pełną", „pani Z przejawia reakcje nerwicowe". Przytoczone powyżej stwierdzenia na pewno są ważne dla codziennej pracy pielęgniarki, nie wymagają jednak wysiłku poznawczego i metodycznego. Diagnoza polega na rozpoznawaniu złożonych stanów rzeczy i wymaga przeprowadzenia wielu operacji myślowych - szczególnie porównywania, różnicowania i wnioskowania.

Wiele osób pracujących w zawodzie nie jest dotąd przekonanych o tym, że formułowanie diagnozy pielęgniarskiej jest potrzebne. Takie stanowisko zajmują najczęściej ci spośród praktyków, którzy rolę pielęgniarki sprowadzają wyłącznie do sprawnego wykonania zleconych zabiegów oraz niezbędnych rutynowych czynności pielęgnacyjnych. Praca mechaniczna pozbawiona elementów działalności intelektualnej (namysłu, oceny stanu rzeczy, przemyślenia optymalnych sposobów wykonania, oceny skutków działania) staje się monotonnym wykonywaniem rzemiosła. Praca powinna dawać nie tylko środki utrzymania, ale również zadowolenie, przyczyniać się do rozwoju pracownika: intelektualnego, emocjonalnego, etycznego i prowadzić do ulepszenia opieki.

W przypadku działania pielęgniarki w środowisku domu, szkoły czy miejsca pracy formułowanie pełnej diagnozy o nim prowadzi do bardziej wnikliwego, wielostronnego poznania występujących w nim składników, wyjaśniania przyczyn zaistniałej sytuacji i lepszego zrozumienia jej. Ponieważ dotychczas będące w użytku definicje diagnozy pielęgniarskiej są zbyt wąskie, bo odnoszą się prawie wyłącznie do osoby chorego lub utożsamiają chorego ze zdrowym, zachodzi konieczność stworzenia nowego określenia z wprowadzeniem tych elementów, które są charakterystyczne dla pracy z ludźmi zdrowymi.

A więc nasuwa sią pierwsze pytanie - co to jest diagnoza? Diagnoza jest rodzajem hipotezy sformułowanej na podstawie przeprowadzonego rozeznania stanu rzeczy, na podstawie charakterystycznych zjawisk czy zaobserwowanych symptomów, rozeznania sytuacji występującej w środowisku lub w stanie zdrowia człowieka.