Objawy choroby kesonowej

Problematyka pracy pielęgniarki » Objawy choroby kesonowej

Objawy choroby kesonowej występują również przy przejściu z normalnego ciśnienia atmosferycznego do obniżonego. Zdarza się to niekiedy u pilotów podczas lotów na dużych wysokościach przy uszkodzonej kabinie, która normalnie jest hermetyczna. Choroba kesonowa jest jednak chorobą zawodową nurków morskich i pracowników wykonujących pracę w kesonach.

Powyższy przykład wskazuje, jak ważne jest utrzymanie równowagi pomiędzy organizmem i środowiskiem i jak istotna jest jedność organizmu ze środowiskiem. Aby ta równowaga była utrzymana z korzyścią dla organizmu, musi się on przystosować do środowiska. Procesy przystosowania zachodzą nie tylko w zachowaniu się jednostki, ale również w jej organizmie, gdy przechodzi z jednych warunków do innych, żeby uniknąć zaburzeń. Wymienione procesy przebiegają sprawnie dzięki odpowiednim mechanizmom regulującym czynności każdego organizmu żywego.

Nasuwa się jednak pytanie, co daje pielęgniarstwu przyjęcie - jako modelu teoretycznego - jedności organizmu ze środowiskiem. Pozwala to na ustalenie i operowanie jednolitą terminologią i przyjęcie uzasadnionego, a nie relatywnego sposobu porozumienia, pozwala na wyprowadzenie definicji pielęgniarstwa i innych pojęć z nim związanych.

Jeśli organizm ludzki stanowi jedność ze środowiskiem, to jest to możliwe dzięki sprawnie działającym mechanizmom regulacji fizjologicznej i psychicznej. Zaburzenie poprawnego funkcjonowania mechanizmów regulacji utrudnia, a czasem uniemożliwia przystosowanie jednostki do środowiska. W działalności leczniczo-pielęgnacyjnej należy: po pierwsze - dążyć do tego, aby zachować możliwie najdłużej sprawność działania mechanizmów regulacji, a po drugie - jeśli wystąpiły zaburzenia, usunąć je jak najszybciej przy doborze skutecznych środków działania. Oczywiście wiele osób pracuję nad przywróceniem prawidłowej funkcji zaburzonych mechanizmów, ale każda z nich ma wyznaczony zakres i środki działania. Taki zakres i środki ma również pielęgniarka współpracująca z innymi osobami nad doprowadzeniem do właściwego funkcjonowania człowieka chorego. Z przyjętego modelu teoretycznego wynika zatem funkcja i zadania pielęgniarstwa. Można by je określić następująco: Pielęgniarstwo jako zawód jest zorganizowanym systemem działania zapobiegającym zaburzeniom mechanizmów regulacji czynności fizjologicznych i psychicznych człowieka oraz pozwalającym na przywrócenie właściwego funkcjonowania mechanizmom zaburzonym.

Nad przywróceniem prawidłowej funkcji mechanizmu zaburzonego pracuje przede wszystkim lekarz, ponieważ taki organizm wymaga leczenia, a sama pielęgnacja byłaby niewystarczająca. Pielęgniarka w czasie choroby jednostki dba o to, aby chory miał jak najbardziej sprzyjające warunki do szybkiego wyleczenia, żeby nie działały czynniki hamujące. Podaje więc przepisane przez lekarza lekarstwa, wykonuje zabiegi konieczne przy chorym, dba o jego wygody, jest łącznikiem między pacjentem, jego rodziną i lekarzem. W momencie wyleczenia praca lekarza z chorym kończy się, zaburzenia organiczne zostały zlikwidowane, ale pozostają zaburzenia psychiczne i społeczne. Zaburzenia psychiczne nie występują w tym stopniu, aby zajmowali się nimi psychiatrzy, ale sprawiają, że osoba wyleczona nie może przystosować się do życia, często w nowych dla niej warunkach. Jednostka taka przeżywa lęki, załamania, niepewność swojej przyszłości spowodowane własną chorobą. Powstają również trudności w pracy, chociaż wszyscy zapewniają daną osobę, że nic się nie zmieniło, a jego zastępca świetnie sobie radzi. Mogą powstać trudności w rodzinie, jeśli zdrowy mąż lub żona nie akceptuje chorego współmałżonka, który przeszedł jakąś chorobę, a pozostałości jej mogą w nim tkwić. To są sprawy bardzo złożone, a człowiek mimo że wyleczony cierpi, nie może odnaleźć swego miejsca. Nie wszystkie więc mechanizmy regulacyjne funkcjonują bez zaburzeń. Starania o to, aby ten rodzaj mechanizmów funkcjonował prawidłowo, winny należeć do pielęgniarki. Człowiek po chorobie, nie mogący się przystosować do nowych dla niego warunków, popada w ciągłe konflikty z otoczeniem, które go unika, izoluje się od niego, co jeszcze bardziej pogarsza stan psychiczny chorego i jego stosunki społeczne, a szczególnie interakcje z osobami bliskimi.

W tym ujęciu rola pielęgniarki jest nieco inna niż rozumiana dotąd i nie ogranicza się tylko do czynności zabiegowo- -pielęgnacyjnych, ale znacznie się poszerza, co jednocześnie stwarza większe możliwości samodzielnego działania. W podanej wyżej definicji pielęgniarstwa zawarte są dwa rodzaje działania pielęgniarki. Jeden rodzaj to zapobieganie, aby zaburzenia mechanizmów regulacji nie nastąpiły, i obejmuje całą profilaktykę, a drugi to doprowadzenie zaburzonych mechanizmów do normalnego funkcjonowania.