Objawy podmiotowe

Problematyka pracy pielęgniarki » Objawy podmiotowe

Dużą wartość diagnostyczną mają objawy podmiotowe, o których mówi nam sam pacjent. My dostrzec ich nie możemy, bo one niczym nie manifestują się na zewnątrz. Czasem możemy o nich wnioskować pośrednio. Zaliczamy do nich: nudności, zgagę, bóle, omamy, lęki itd. Możemy czasem domyślać się z ułożenia człowieka o umiejscowieniu bólu. Jeśli jest zwinięty, skurczony - świadczy to raczej o bólach w jamie brzusznej. Jeśli ochrania którąś z kończyn, należy wnioskować, że właśnie ona jest bolesna. Z dobrego nastroju, sposobu poruszania się człowieka, jego mimiki można w przybliżeniu zorientować się, co on odczuwa. Cechy podmiotowe są bardzo pomocne, gdy chcemy wyjaśnić przyczynę danego stanu rzeczy. Jeśli młoda kobieta zaczyna miewać bez dostrzegalnego powodu (np. błędu dietetycznego) wymioty, nasuwa się przypuszczenie, że jest w ciąży. Umiejscowienie bólu, jego charakter i czas występowania pomagają w ustaleniu rozpoznania (np. bóle głodowe - przy owrzodzeniu dwunastnicy). Z tych powodów trzeba pamiętać, że rozmowa z chorym jest konieczna - pomaga ona w prawidłowym rozpoznaniu. Mając już rozeznanie w rodzajach diagnoz oraz w tym, co może pomóc do postawienia trafnej diagnozy, możemy określić, co to jest diagnoza pielęgniarska.