Planowanie pracy w stosunku do środowiska

Problematyka pracy pielęgniarki » Planowanie pracy w stosunku do środowiska

Planowanie pracy w stosunku do środowiska jest jeszcze dziś działalnością niedocenianą i rzadko stosowaną. Niechętne nastawienia są wynikiem dość złożonej sytuacji wynikającej z: a) braku przygotowania pielęgniarek w tym zakresie b) braku odpowiednio opracowanych formularzy dokumentacji, która wskazywałaby na rodzaj faktów, jakie potrzebne są do oceny sytuacji i zdobycia orientacji o występujących brakach czy potrzebach c) niedoceniania przez lekarzy tej formy działalności jako koniecznej d) zbyt sztywnego ustalania norm obowiązujących pielęgniarki i wyznaczających średnio V8 czasu dziennego na przygotowanie się do wywiadów e) zbyt formalnego podejścia zwierzchników kontrolujących pracę, którzy zwracają większą uwagę na liczbę odwiedzin niż na uzyskane rezultaty z pracy f) niestosowania środków zachęcających do planowania pracy.

Tam, gdzie planowanie jest prowadzone, najczęściej dotyczy ono działań interwencyjnych w sytuacjach nagłych, zagrażających, w których pielęgniarka szuka rozwiązania sprawy w pomocy świadczonej przez inne instytucje. Ma to najczęściej miejsce, gdy w rodzinie alkoholika są zaniedbane dzieci, gdy matka prostytutka deprawuje swe dzieci, gdy na skutek nagłego wypadku czy zachorowania trzeba dzieci oddać pod opiekę placówki wychowawczej. Inny rodzaj spraw, które się planuje, to interwencje w sprawie pomocy materialnej, starania o umieszczenie w zakładach ludzi starych, chorych, niedorozwiniętych czy w szkołach specjalnych albo uzyskanie specjalistycznych porad (np. pedagogicznych, psychologicznych, lekarskich itd.).

Spotyka się także planowanie oddziaływań dotyczących kształtowania umiejętności w zakresie pielęgnacji dzieci, higieny żywienia itp. Nie spotyka się natomiast planu ani analizy różnych sytuacji, w które uwikłany jest podopieczny. Analiza ta pozwoliłaby przewidzieć środki pomocy temu człowiekowi. Tym, co w planowaniu racjonalnych działań może pielęgniarce pomóc, jest prowadzenie dokładnych zapisów zawierających istotne fakty.

W Stanach Zjednoczonych w 1970 r. opracowano i wprowadzono do realizacji dokumentację, której konstrukcja była tak pomyślna, że zawierała: główne dane o podopiecznym, wyłonione problemy, ich oszacowanie i plan działania do każdego z nich, uzyskane efekty (Weed L., 1970). W dziale zawierającym podstawowe dane o pacjencie uwzględniono następujące grupy zagadnień:

1. Skargi pacjenta na odczuwane dolegliwości. Zaleca się w miarę możliwości pisanie w takim sformułowaniu, jakiego użył sam pacjent. 2. Krótko, ale w formie opisowej, relacjonuje się informacje o pacjencie i jego drodze życia. Dane te zawierają: imię, wiek, płeć, stan zdrowia, źródła i wielkość dochodów, warunki mieszkaniowe, dane o małżeństwie, poziomie wykształcenia, zdolnościach, wyznaniu, sposobie spędzania wolnego czasu. 3. Stan psychiczny ogólny i nastawienia, przystosowanie. 4. Dane dotyczące przeszłości: na co i gdzie się leczył, czy był leczony w szpitalu, przebyte choroby, operacje, wypadki (daty), sposób leczenia, czy pije, pali, czy jest uczulony na jakieś leki, związki chemiczne. 5. Dane dotyczące rodziny: wiek i przyczyny zgonu rodziców, zgonu dziadków, wad wrodzonych dzieci, przyczyny ich chorób (np. cukrzyca). 6. Obecna choroba. Opisowe omówienie aktualnych problemów natury zdrowotnej, przejawy i reakcje pacjenta, sposób leczenia, postępy w leczeniu. Stopień zrozumienia choroby, jej następstw i postępowania. 7. Przebyte leczenie: przepisane środki i brane wg wskazań, przepisane, ale nie realizowane (przyczyny), efekty działania tych leków, możliwość ich otrzymania, rozumienie przez pacjenta spraw leczenia. 8. Sposób żywienia: opis typowego żywienia w ciągu doby, przepisane specjalne diety. Rozumienie przez pacjenta sensu diety i konieczności jej stosowania. 9. Obecna aktywność i jej ograniczenia. Stan, poprawa lub pogorszenie w porównaniu do np. poprzedniego pobytu w szpitalu,, tryb życia (aktywny, siedzący), rodzaj pracy, czas wolny. 10. Obecny stan fizyczny. Jeśli pacjent potrafi go omówić, robi to sam, jeśli nie - należy pytać o odczuwane objawy: angina, duszność, napadowe duszności w nocy, kaszel, bicie serca, przyspieszenie tętna, bóle głowy, omdlenia, stany po- mroczne, paraliż, mrowienia, nerwowość, ślinienie się, suchość skóry, bladość lub sinica, zmęczenie, osłabienie, objawy krwawienia (z nosa), bóle brzucha, nudności, wymioty, moczenie się nocne, rozedma, gorączka, bóle, inne niż już omówione.