Realizacja zadań

Problematyka pracy pielęgniarki » Realizacja zadań

Mając już jasność co do rodzaju trudności występujących w rodzinie, trzeba zastanowić się nad następującymi zagadnieniami: 1) jakie są w ogóle możliwości rozwiązania danej sprawy? 2) które rozwiązanie będzie dla tej grupy osób optymalne? 3) jakie środki będą do realizacji potrzebne? 4) czy sprawę musi załatwiać sama pielęgniarka, czy można do wykonania (realizacji) włączyć rodzinę, pracownika socjalnego bądź inną osobę? 5) kto może ułatwić realizację samego zadania?

Rozpatrzmy teraz tok postępowania na następującym przykładzie: „Rodzina państwa M. składa się z 5 osób - rodziców oraz trojga dzieci w wieku 2, 3 i '5 lat. Matka rodziny ód 3 miesięcy leczy się w poradni zdrowia psychicznego. Rozpoznano u niej chorobę psychiczną. Jest apatyczna, nie zajmuje się dziećmi, przeżywa stany depresji i nie zajmuje się w ogóle sprawami domu. Pan M. jest jedynym żywicielem rodziny. Zwrócił się o pomoc do pielęgniarki środowiskowej, gdyż - dzieci nie mają zapewnionej opieki. On sam pracuje ok. 10 godzin dziennie, od 7 do 17.00.

Nim podejmie się jakiekolwiek czynności interwencyjne, trzeba ustalić, czy są może jakieś osoby w rodzinie, które mogłyby okresowo podjąć się pomocy i roztoczyć opiekę nad dziećmi w czasie, gdy ojciec pracuje. Jeśli takie możliwości są - byłoby to najlepsze wyjście zarówno dla chorej, jak i dla dzieci. Jeśli w najbliższej rodzinie nie ma osób nie pracujących zawodowo, trzeba pomyśleć o umieszczeniu dzieci w żłobku i przedszkolu. To rozwiązanie ma swoje pozytywne strony, mianowicie te, że dzieci będą miały zorganizowaną opiekę wychowawczą, zapewnione posiłki i zostaną utrzymane kontakty z domem rodzinnym. Jest to bardzo ważny atut, gdyż małe dzieci do normalnego rozwoju potrzebują oparcia emocjonalnego i indywidualnego podejścia, których placówki zbiorowego wychowania zapewnić nie mogą.

Ostatecznością dopiero będzie rozpatrywanie umieszczenia dzieci w domu dziecka czy domu małego dziecka. To rozwiązanie burzy poczucie bezpieczeństwa dzieci, powoduje rozdzielenie rodzeństwa, ograniczenie w znacznym stopniu kontaktów emocjonalnych z rodzicami, osłabienie więzi rodzinnych i może wpłynąć na powstanie zaburzeń rozwojowych u bardziej wrażliwych dzieci. Jest jeszcze drugi aspekt tej sprawy, mianowicie: czy słuszne i rzeczywiście konieczne jest całkowite zwolnienie ojca z obowiązków rodzicielskich? Aby podjąć w tej sprawie decyzję, trzeba poznać nastawienie ojca do dzieci, jego dotychczasowe zaangażowanie w sprawy wychowania oraz obiektywne możliwości. Jeśli już zdecydowano, iż opiekę mają przejąć placówki opiekuńczo-wychowawcze, to w miarę możliwości sprawę powinien załatwić sam ojciec, rozpoczynając od zgromadzenia wszystkich potrzebnych dokumentów.