Status społeczny

Problematyka pracy pielęgniarki » Status społeczny

Status społeczny także rzutuje na przyjmowanie i wprowadzanie zaleceń higieny. Przez status rozumiemy pozycję społeczną jednostki w grupie. Osoby, które pełnią funkcje bardziej odpowiedzialne, mają możliwości decydowania i czują swą niezależność od opinii najbliższego otoczenia, łatwiej zdobywają się na zmianę postępowania, chociaż wiedzą, że będą krytykowane, atakowane itd. One mają odwagę przeciwstawić się konserwatyzmowi, a wiedząc, że mają rację, postępują zgodnie ze swym przekonaniem, choć całe otoczenie może tego nie akceptować.

Młoda matka samowystarczalna pod względem ekonomicznym, samodzielnie wychowująca dziecko, łatwiej da się przekonać o zmianie sposobu żywienia niemowlęcia czy o sposobach pielęgnacji, niż taka kobieta, która mieszka u teściowej lub matki, korzystając z ich pomocy w wychowaniu dziecka, i jest od nich zależna. Gdyby siłą chciała przeforsować nowe metody postępowania, osoba pomagająca w wychowaniu (matka) mogłaby odmówić swej pomocy.

Wprowadzając nowe sposoby postępowania u ludzi należy się liczyć z zakorzenionym konserwatyzmem osób starszych, wychowanych w innych warunkach i na innych wzorach. Ten konserwatyzm może stać się poważnym hamulcem w rozwoju oświaty zdrowotnej. Osoby starsze, wychowane w innych warunkach, uważają, że ich doświadczenia są najlepsze i starają się je przekazać pokoleniu młodszemu. Często uważają, że mimo braku znajomości zasad higieny osobistej wychowali się i wyrośli na dzielnych ludzi, więc i ich dzieciom tego rodzaju zasady nie są konieczne. Konserwatyzm może być tak głęboko zakorzeniony, że nie będzie dopuszczał żadnych innowacji w uznanym za wystarczający stanie higieny zdrowia własnego i najbliższych. Znając działanie konserwatyzmu, który nie będzie łatwo ustępował, trzeba umiejętnie stosować wszystkie zalecenia, aby stopniowo, powoli go osłabiać. Nie należy jawnie występować przeciwko zasadom konserwatywnym, bo wtedy obudzi się wyraźny sprzeciw, i nie walczyć z tradycją, ale poszukiwać wspólnie z podopiecznym nowych rozwiązań starych problemów. Podopieczny powinien zrozumieć, że nowych rozwiązań nie poszukuje się tylko ze względu na ich nowość, ale dlatego, że są bardziej skuteczne w stosowaniu i dają lepsze efekty w zachowaniu zdrowia. Podopieczny nie czuje się zagrożony w swojej pozycji, ale czasem z samej ciekawości włącza się w analizę nowych sposobów zachowania zdrowia, a jeśli będą mu odpowiadały, zerwie ze starymi i stanie się propagatorem nowości. Należy pamiętać, że on sam podjął decyzję bez żadnego przymusu zewnętrznego, a to ma ogromne znaczenie dla zmiany zachowania i trwałości nowych sposobów postępowania.