Zaburzenia w mechanizmach psychicznych

Problematyka pracy pielęgniarki » Zaburzenia w mechanizmach psychicznych

Zaburzenia w mechanizmach psychicznych może wywołać wiele przyczyn. Należą do nich przeżycia emocjonalne, ciągłe niepowodzenia, przeżywane stresy, nieprzyjazny stosunek otoczenia, wspomniane kalectwo, choroba i wiele innych. Choroba będzie należała do przyczyn bardzo istotnych. Człowiek chory zostaje wyeliminowany z życia zawodowego i społecznego. Najczęściej opuszczają go przyjaciele, zaabsorbowani swoimi obowiązkami. Leczony w szpitalu zostaje od-sunięty od życia rodzinnego. Wielu ludzi poważnie chorych nie chce iść do szpitala tylko dlatego, aby nie rozstawać się z rodziną, z dziećmi i najbliższymi. Matka, która zostawiła w domu małe dzieci, będzie w czasie pobytu w szpitalu ciągle myślała o nich, czy mają należytą opiekę i czy nie dzieje im się krzywda. W czasie trwającej choroby chory musi się sam uporać ze wszystkimi swoimi kłopotami, niepokojami i lękami. Stan zagrożenia przeżywany przez chorych wpływa poważnie nie tylko na samo leczenie, utrudniając powrót do zdrowia, ale zaburza właściwą orientację w sytuacji i ocenę sposobów leczenia. Chory obserwuje leczenie innych i siebie i zastanawia się nad sposobami stosowanymi wobec niego. Świat człowieka chorego hospitalizowanego, zamknięty w czterech ścianach szpitala, jest przerażający, pełen obaw i niepewności, napięć emocjonalnych i strachu przed tym, co jeszcze może go spotkać. Nikomu nie można się zwierzyć, nikogo poradzić, najbliżsi pozostali w świecie ludzi zdrowych i nie ma do nich dostępu.

Każdy chory znajduje się w sytuacji stresowej, tj. takiej, w której jego psychika została nadmiernie obciążona różnego rodzaju sprawami. Psychika jako system regulujący czynności człowieka funkcjonuje prawidłowo przy obciążeniu nie przekraczającym możliwości jednostki. Chory człowiek posiada mniejszą odporność psychiczną i stopień, dopuszczalnego obciążenia ogromnie maleje, a warunki, w jakich chory się znajduje, powiększają obciążenie. Sytuację, w jakiej znajduje się chory, komplikuje czynnik zagrożenia. Jest to zagrożenie zarówno fizyczne: utrata zdrowia, groźba bólu, cierpienia, kalectwa, jak i psychiczne np.: kompromitacja przed otoczeniem, utrata stanowiska, pozycji, pełnionych ról. Wyrasta groźba utraty miłości najdroższej osoby, zmiany stosunku rodziny po powrocie ze szpitala. Jest sprawą znaną, że jedne osoby są bardziej odporne na stres, inne mniej. Wiadomo również, że odporność na zagrożenia w warunkach normalnych zależy od cech osobowości jednostki, nie bardzo wiadomo, od jakich czynników zależy u osób chorych.